Er ging een wereld voor mij open

Ideaal was haar start als mentor niet. Haar eerste client ontmoette Els van der Wiele (70) aan het begin van de coronatijd. Afstand houden en mondkapjes hielpen niet bij het opbouwen van het contact. ’Bovendien was ik ook nog onzeker als beginnende mentor. Gelukkig heeft die ervaring geen afbreuk gedaan aan mijn enthousiasme voor het mentorschap. Ik ga ermee door tot ik erbij neerval’, zegt Els uit Soest lachend.

Toen Els vijf jaar geleden als therapeut in de ouderenrevalidatie met pensioen ging, stond het meteen voor haar vast dat zij vrijwilligerswerk wilde gaan doen. Een eerder contact met een professionele mentor, via een bureau, wakkerde haar belangstelling aan voor het vrijwillige mentorschap. Via via kwam zij uit bij Stichting Mentorschap NoordWest Midden. De geboden opleiding en de back-up vanuit de stichting vond Els belangrijke voorwaarden om de stap te zetten.

Inmiddels begeleidt zij haar vierde en vijfde cliënt. ‘Ja, ik heb er nu twee. Een 61-jarige man met een verstandelijke beperking die van schilderen houdt. En een vrouw van 75 jaar, eveneens met een verstandelijke handicap. Deze Jeanette vind het heerlijk om op stap te gaan in Amersfoort. Kopje koffie drinken of een beetje winkelen. Dat doe ik een keer in de twee weken met haar.’

Verhuizing
Het waren niet alleen de sociale activiteiten die Els bezighielden in de begeleiding van Jeanette. Als mentor dient zij haar zorgbelangen en die werden prominent toen bleek dat haar cliënt meer zorg nodig had. ‘Om die reden was het beter om Jeanette te verhuizen naar een andere zorginstelling’, vertelt Els. ‘Dat gebeurt niet zomaar, daar gaat een zorgvuldig proces aan vooraf. En als mentor speel je een belangrijke rol daarin. In dit geval was er nog een nicht van Jeanette, die niet meteen overtuigd was van de verhuizing. Via gesprekken met haar en de zorg wist ik haar uiteindelijk wel te overtuigen. Nu is Jeanette meer dan happy in haar nieuwe omgeving.’

Nieuwe wereld
Els, die ook nog wekelijks op haar vier kleinkinderen past en als vrijwilliger bij de VVV in Baarn actief is, kijkt met voldoening naar haar mentorschap. ‘Ik begeleid mijn cliënten zoals ik vroeger ook mijn hulpbehoevende schoonouders heb begeleid: met liefde en aandacht. Door de mentoropleiding en de ervaringen met je cliënten biedt het mentorschap bovendien de mogelijkheid om jezelf verder te ontwikkelen, wat ik heel belangrijk vind.’ Er is sowieso een heel nieuwe wereld voor Els opengegaan, een wereld waarin mensen vanwege hun verstandelijke beperking bijna hun hele leven niet thuis maar in een zorginstelling wonen.

Zwemmen
Tot slot, wat Els fijn vindt aan het mentorschap is, dat je als mentor je taak voor een groot deel zelf mag invullen. ‘Om een voorbeeld te geven: mijn mannelijke cliënt, een boom van een kerel, houdt van zwemmen. Hij ging daarom met zijn vorige mentor regelmatig naar het zwembad. Ik zag dat niet zitten, fysiek veel te belastend voor mij. We hebben toen iemand gezocht en gevonden die graag met hem gaat zwemmen. Een fijne oplossing.’