Bellen met een kersverse mentor: Wilma de Quaasteniet

‘Deel zijn van iemands leven en welzijn’ 

Stichting Mentorschap telt ongeveer 350 mentoren. Onder hen zijn ook mensen die net begonnen zijn met het behartigen van de zorgbelangen van een cliënt. We belden met Wilma de Quaasteniet (66) uit Leimuiden, een van de nieuwe mentoren. 

Hoi Wilma, waarom ben je mentor geworden?  
‘Van beroep was ik psychiatrisch verpleegkundige. Vanaf 2008 werkte ik ambulant in een wijkteam voor cliënten met een ernstige psychiatrische aandoening. Door mijn werk weet ik wat mentorschap inhoudt. Ik heb het zelf ook regelmatig aangevraagd voor cliënten. Het mentorschap ligt in het verlengde van mijn werk. Je kunt een belangrijk deel zijn van iemands leven en welzijn.’ 

Hoe ben je in contact gekomen met stichting Mentorschap? 
‘Toen ik in juli 2025 met pensioen ging, na 47 jaar in de psychiatrie te hebben gewerkt, wilde ik vrijwilligerswerk doen. Ik was eerder op zoek naar een mentor voor een cliënt bij Stichting Mentorschap uitgekomen. Zo was de connectie snel gelegd.’ 

Wat kun jij een cliënt bieden? 
‘Ik kan goed luisteren en meedenken. Daarnaast ben ik redelijk goed in staat te kunnen zien wat de behoeften van de cliënt zijn.’ 

Ben je al gekoppeld aan een cliënt? 
‘Ja en dat is best een uitdaging vanwege zijn beperkingen – hij heeft niet aangeboren hersenletsel. De man komt zelf niet met gespreksonderwerpen en als we een activiteit ondernemen kan ik moeilijk peilen hoe hij een en ander beleeft. Daar moet ik best aan wennen. Vanwege mijn ervaring had ik al snel door dat ik niet te veel vragen moet stellen en de tijd moet nemen om stiltes te laten vallen. Af en toe proberen we wel te praten over dingen waarvan hij in het verleden heeft genoten.’